Młoda pisarka z Gostynina wydała pierwszą powieść

Ewelina Trojanowska urodziła się w 1991 r w Gostyninie, w którym mieszkała aż do czasu wyjazdu na studia (filologia angielska). Aktualnie mieszka i pracuje w Wielkiej Brytanii, w miarę możliwości stara się jednak odwiedzać swoje rodzinne miasto.

Była stażystką i asystentką w londyńskich magazynach „Galante” i „The Wedding Diary”. Pisze głównie na tematy obyczajowe. W swoich utworach porusza problemy mentalne i emocjonalne, z którymi przychodzi zmagać się młodym ludziom.

Poniżej nasza rozmowa z Eweliną, która opowiada o swojej powieści i nie tylko.

Jak się zaczęła Twoja przygoda z literaturą?

Silna potrzeba tworzenia i wyrażania siebie siedziała we mnie zawsze. W pewnym momencie dotarło do mnie, że bycie jedną osobą już mi nie wystarcza. Pisząc mogłam być każdym, mając jednocześnie możliwość ucieczki od rzeczywistości, za którą zbytnio nie przepadałam. Czułam się wtedy wszechmogąca, obdarzona odrobiną boskości: wszystko zależało ode mnie, nawet najmniejszy szczegół. W jednej chwili mogłam żyć gdzie bądź, być kimkolwiek. Tylko wtedy w siebie nie wątpiłam.

Tworzyć można na różne sposoby. Wybrałaś pisanie. 

Minęło trochę czasu zanim odkryłam, że to właśnie pisanie jest dla mnie najbardziej odpowiednią formą przekazu. Ciągnęło mnie po prostu do tego, by tworzyć – nie liczyło się w jaki sposób. Na początku zabrałam się za rysowanie komiksów. Jednak w wieku 12 lat, po przeczytaniu biografii Henryka Sienkiewicza, olśniło mnie, że pisarstwo oferuje o wiele większą swobodę twórczą.

Kiedy zdecydowałaś, że zaczniesz realizować się jako pisarka?

Dopiero w 2011 roku zaczęłam myśleć o napisaniu „prawdziwej” powieści. Poczułam, że jeśli włożę wystarczająco wysiłku, uda mi się ją skończyć i wydać. A wtedy kariera pisarska stanie się czymś więcej niż tylko dziecięcymi mrzonkami. Dałam sobie czas do 2015 roku, kiedy to kończyłam 24 lata. Mam więc dwa lata opóźnienia, tak naprawdę zaczęłam pisać dopiero w 2013 roku, Ale najważniejsze, że się udało.

O czym jest Twoja powieść?

„Sand” opowiada o losach zagubionych, młodych ludzi. Jest to opowieść o braku samoakceptacji, toksycznych relacjach, uzależnieniu i obsesji na punkcie drugiej osoby. Żeby dowiedzieć się więcej, zapraszam do sięgnięcia po książkę.

Do kogo jest ona adresowana? 

Głównie do dorastających młodych ludzi. I nie mówię tu jedynie o nastolatkach, ale o osobach, które wciąż dojrzewają mentalnie i emocjonalnie – niezależnie od wieku. Myślę że idealny odbiorca to ktoś, kto zmaga się nie tylko z poszukiwaniem własnej drogi życiowej, ale przede wszystkim z walką z człowiekiem, którego widzi w lustrze. Ktoś, kto choć raz w życiu desperacko szukał ocalenia w drugiej osobie, a co za tym idzie, skończył uwikłany w destruktywnej, toksycznej relacji, myląc obsesję z miłością.

Co taki odbiorca wyniesie z lektury „Sandu”?

Szczerze powiedziawszy, pracując nad tą książką nie bardzo myślałam nad jej przekazem. Głównie ze względu na to że podświadomie (zwłaszcza na początku) wcale nie chciałam jej wydawać. Nie pisałam „Sandu” z uwagi na czytelnika. Chodziło o wyrzucenie z siebie historii, która kiedyś powstała w mojej głowie – i tyle. Dopiero po pewnym czasie, gdy perspektywa jej upublicznienia przestała być czymś zupełnie nierealnym, musiałam się na chwilę zatrzymać i odpowiedzieć sobie na pytanie, jakie przesłanie niesie za sobą ten utwór i do kogo jest on tak naprawdę skierowany. Z perspektywy czasu widzę, że to nie najlepsze podejście. Ale bez przerwy się uczę. To moja pierwsza powieść, która stanowi dla mnie coś w rodzaju lekcji, z której wyciągam wnioski na przyszłość. Wiem czego unikać i na co zwrócić uwagę przy kolejnej książce, nad którą już pracuję.

Powieść to gatunek wymagający skupienia zarówno od pisarza, jak i czytelnika. Współczesny odbiorca nastawiony jest raczej na mocny, krótki przekaz. Co skłoniło Cię więc do wybrania tej formy?

Powód, o którym wspomniałam wcześniej: swoboda twórcza. Próbowałam w życiu przeróżnych form przekazu: od wierszy i dramatów po scenariusze, by jedynie utwierdzić się w przekonaniu, że to właśnie w prozie czuję się najlepiej. Przez jakiś czas bawiłam w opowiadania, ale nie odpowiadały mi one ze względu na objętość. Powieść wydawała się oferować mi o wiele większe pole manewru. Chociażby eksperymentowania z narracją, różnymi rodzajami opisów, czy dialogami, i tak jak wspomniałam, nie musiałam ograniczać objętości. W czasach szkolnych moi nauczyciele zawsze zwracali mi uwagę na to, że pisałam za długie wypracowania, co zawsze ogromnie mnie frustrowało. To samo dotyczyło esejów na studiach. Często łapałam się na tym, że przekraczałam ten nieznośny limit słów, co skutkowało obniżoną oceną. Pisząc powieść możesz się rozwinąć na 200, 500, czy chociażby 1000 stron – i nie stanowi to najmniejszego problemu. Zapomniałam wspomnieć o wielowątkowości powieści – to też dla mnie ogromny plus.

Z jakim odbiorem książki się spotkałaś?

Różnym. Do tej pory „Sand” zebrał bardzo dobre recenzje, co pozytywnie mnie zaskoczyło. Można je przeczytać na portalu lubimyczytać.pl, jak również na moim fanpage’u na Facebooku. Nie zabrakło jednak osób, którym nie do końca odpowiadał mój styl, co jest oczywiście nie do uniknięcia. Krytyczne spojrzenia są dla mnie bardzo wartościowe, ponieważ nakierowują mnie na to, czego unikać w przyszłości. Ogólna ocena książki na ten moment to 8/10, z czego jestem ogromnie zadowolona.

Dziękujemy za rozmowę i życzymy kolejnych sukcesów!

Opis książki ze strony wydawnictwa

Ethan to nadwrażliwy i ślamazarny licealista, który pragnie zostać pisarzem. Jenny jest niestabilną emocjonalnie ofiarą przemocy domowej o tendencjach samobójczych. Z kolei Amy stanowi przykład nieudolnej życiowo, zgorzkniałej młodej dziewczyny o mentalności „starej panny”. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że cała trójka jest wytworem wyobraźni Alice – młodej pisarki, która zatraciła się w świecie fikcji.

Książkę „Sand” można nabyć m.in. na stronie: novaeres.pl

Obejrzyj zdjęcia